Μ’ έναν ήλιο για στεφάνι

και ντυμένη με φύλλα του δάσους

στριφογυρίζω σαν δερβίσης μέσα στο πλήθος.

Πρόσωπα οικεία και ξένα με ζυγώνουν.

Ένας ένας μ’ αγγίζει,

παίρνει λίγο απ’ το φως,

γίνεται πουλί και πετά μακριά.

Και ’γω χαμογελάω

και συνεχίζω να χορεύω.

Μ’ αρέσει που μένω μόνη.

Μ’ αρέσει που δεν είμαι μόνη.

Bir Güneş benim çelengim

Orman yaprakları kıyafetim

Kalabalığın arasında bir Derviş gibi kendi etrafımda dönerim.

Tanıdık ve yabancı yüzler bana yaklaşır.

Tek tek bana dokunur

biraz ışık alır

kuş olup uzaklara uçar.

Ben de gülümseyerek

dans etmeye devam ederim.

Yalnız olmama sevinirim

Yalnız olmamama sevinrim.