Αναμνήσεις

Προσπάθησα να σας αναστήσω πάλι απόψε.

Θυμώσατε. «Εμείς ζούμε μόνο στον παρελθόν»!

Εκεί θα σας αφήσω λοιπόν.

Anılar

Bu gece sizi canlandırmaya çalıştım.

Öfkelendiniz. "Biz geçmişte yaşıyoruz!"

Ben de sizi oraya bırakıyorum o zaman.

Είναι ψυχές που αργοπεθαίνουν

Σαν δεν πετούν.

Προσγειώνονται για λίγο

Να ζήσουν τον έρωτα

Να μπουν κάτω από μια στέγη

Να θρέψουν την ανθρώπινη τους φύση

Κι ύστερα φεύγουν πάλι...

Bazı ruhlar var ki

uçmayınca ölürler.

Ara sıra toprağa inerler

Aşkı yaşamak için

Bir çatının altına girmek için

İnsan doğalarını beslemek için...

Sonra da yeniden giderler.

Μην ψαχνεις τη μοναξιά στον άστεγο... αυτός έχει το σκύλο του.

Την μοναξιά θα την δεις στα αδεια μάτια των φίλων σου.

Στο άψυχο σώμα της κυρίας που κάθεται διπλα σου στο λεωφορείο.

Η αλήθεια κρύφτηκε μες στους αιώνες.

Μα ήρθε η ώρα ναμιλήσω.

«Εσύ γεννήθηκες για τα μεγάλα!»

Μου είπαν... και μου έδωσαν το χρησμό.

«Εσύ θα φέρεις πίσω την αγάπη που μας κλέψανε,

Τέρατα και άνθρωποι της μοναξιάς στρατιώτες».

Δεν έμαθε ποτέ κανείς πως οι σειρήνες εκείνο το βράδυ

Δεν είπαν κανένα τραγούδι.

Άδικα με είχαν δέσει οι σύντροφοι μου στο κατάρτι.

Κανείς δε πίστεψε ποτέ ότι δεν κατάφερα να λύσω

Το αίνιγμα της Σφίγγας μα αυτή γκρεμίστηκε από το βράχο

Για να περάσω.

Η Μήδεια σκότωσε για μένα τα παιδιά μας

Για να την εγκαταλείψω χωρις τύψεις. 

Η αλήθεια θάφτηκε μες στους αιώνες.

Την αγάπη δεν την έκλεψε κανείς.

Η αγάπη μας άφησε για να ζήσει με τα πλάσματα της μοναξιάς.