Εκείνος ο πόνος

που σου έκοβε την ανάσα,

που σε δίπλωνε στα δύο,

που κυρίευε το κάθε σου κύτταρο,

που εξαφάνιζε τη φωνή σου,

που άφηνε το κόσμο γυμνό από αγάπη.

Εκείνο το πόνο μην το ξεχάσεις!

Τώρα που έγινε μια σταλιά

και μοιάζει με αδύναμο βρέφος

αγκάλιασε τον και

κράτα τον κοντά σου 
να σε προστατεύει από άλλους πόνους

να σου θυμίζει την φύση του ανθρώπου!

Nefesini kestiren

seni ikiye katlandıran

her hücretine yayılan

sesini yok eden

dünyayı sevgisiz bırakan

o acı.

O acıyı hiç unutma!

Artık güçsüz bir bebek gibi durur.

Sarıl ona!

Hiç bırakma!

Yanında tut ki

seni başka acılardan korusun,

insanın doğasını hatırlatsın...

Tα μάτια που κλειδώθηκαν στα απέναντι μάτια

ο προαιώνιος ρυθμικός χορός

η έκρηξη των ηφαιστείων

και η νύχτα που δεν άντεξε το μαύρο...

Karşı gözlerde kitlenmiş gözler

en eski ritimli dans

volkanların patlaması

ve siyah rengine artık dayanamayan gece...

Στα μέσα του ταξιδιού

κοιτάζεις μια μπροστά μια πίσω

και δεν κάνεις βήμα.

Αν ξέχασες που πήγαινες

ρώτα την αγάπη!

Yolculuğun ortasında

bir geriye bir öne bakıp

adım atamıyorsun.

İstikametini unuttuysan

Sevgiye sor!