Για παρηγοριά θανάτου

Φτιάξαμε μικρούς, μικρούς θεούς

Και αυτοί έφτιαξαν εμάς κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση…

Μόνο ένα δεν κατάφεραν οι θεοί μας…

Να πεθάνουν.

 

Όταν οι κραυγές σου ακούστηκαν από τον θάλαμο αερίων 

το αστέρι λύγισε, το τρίγωνο γονάτισε.

Όταν πέταξαν το άψυχο σώμα σου στο κρεματόριο

το αστέρι πάγωσε, το τρίγωνο παρέλυσε.

Όταν έριχναν τις στάχτες σου στον ποταμό Βιστούλα

το αστέρι έσβησε, το τρίγωνο έγινε μια ευθεία γραμμή.

Άφησαν όμως ανέγγιχτα τα μαλλιά σου, τα ρούχα, 

τα παπούτσια, τα γυαλιά σου…

Δεν λογάριασε η σβάστικα ότι αυτά θα σε κρατούσαν ζωντανό 

στα χρόνια που θα ‘ρχονταν.

 

΄Αουσβιτς – Μπίρκεναου 2018

 

Εγώ δεν ερωτεύομαι εδώ.

Είναι πολλή η ασχήμια. 

Μα όταν βλέπω παιδιά πιο όμορφα από τους γονείς τους 

ονειρεύομαι πως καίνε το σπίτι

και έστω και λίγο δροσίζομαι 

Ben aşık olmam buralarda.

Çirkinlik fazladır.

Lakin annesinden babasından daha güzel çocuklar görünce

Onların evi yaktıklarını hayal ediyorum

Ve az da olsa serinleniyorum

Την ώρα του σεισμού

Μια μάνα εγκατέλειπε το παιδί της.

Η πόλη είχε ήδη μισογκρεμιστει

Ενώ μια γυναίκα με ορθάνοιχτα μάτια μαρμάρωνε

Όταν τράβηξατο κεφάλι μου

Έξω από το στομάχι μου

και κοίταξα γύρω

Όλα ήταν στη θέση τους

Ne güzel bir geceyim ben!
Sakin, sesziz.
Siz uyurken
Ben rüyalarınızı koruyorum.

Ne güzel bir bukalemunum ben!
Renklerinize sahiplendiriyorum.Kendi rengim yok sanıyorsunuz
ama bütün renkler bana ait!

Ne güzel bir feniksim ben!
Bin bir kez yanıp yeniden doğdum.
Siz ateşten korkuyorsunuz.
Ben ise ateşle yıkanıyorum!

Ne güzel bir meleğim ben!

Kanatsız, yaralı.

Siz sevgiye ihanet ederken

Ben cennetteki yerinizi tutuyorum.

Ne güzel bir müzeyim ben!
Kişisel, gizli.
Sizingeride bıraktıklarınızı
ben saklıyorum.

Τι όμορφος χαμελαίων που είμαι!

Πέρνω τα χρώματα σας και τα κάνω δικά μου.

Εσείς νομίζετε ότι δεν έχω χρώμα

αλλά όλα τα χρώματα μου ανήκουν!