Να πεις στον άνεμο να πάψει να με ενοχλεί
μπορεί μόνο να παίξει λίγο με τα μαλλιά μου.
Να πεις στη φωτιά ότι δεν είναι κρύο ό,τι δεν είναι ζεστό.
Εδώ είναι η Δύση.

Παρίσι
2007

Μεγαλώνω εν αγνοία μου.
Βλέπω τα σημάδια μόνο κάθε Πρωτοχρονιά.
Μα ανήκω σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων
οι οποίοι ανάμεσα σε εκατομμύρια πολύγωνα φωτός στον ουρανό
διαλέγουν τον κύκλο.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς
Δάγκωσα όποιο μήλο βρέθηκε μπροστά μου
μήπως και φανείς
μα τίποτα...

Πήγαινε με σπίτι
Ήρεμα, γαλήνια
Χωρίς τελετές, χωρίς αποχαιρετισμούς
Στο ρυθμό μιας τελευταίας αναπνοής. 

Δεν θυμάμαι πολλά
μα θυμάμαι ότι είχα έρθει ολόκληρη.
Τώρα μετρώ περασμένες ζωές
και κομμάτια απολωλότα
που είτε ήθελαν να μείνουν
είτε ήθελα να αφήσω

...και δεν σου έχω χαρίσει ακόμα,
ένα βρέφος.

Ξύπνησες νωρίς

Άνοιξες καλά τα μάτια

Τέντωσες τα χέρια

Πήρες βαθιά ανάσα

Έβαλες το πιο όμορφο σου φόρεμα

Στόλισες τα μαλιά σου

Και άνοιξες τη πόρτα.

Όλα είχαν μείνει κλειστά για πολύ καιρό.

Τόσος ήλιος και δεν είχες αρπάξει ούτε μια αχτίδα.

Δεν ήξερες αν οι λέξεις είχαν ακόμα την ίδια έννοια,

ούτε αν οι άνθρωποι χόρευαν τα ίδια τραγούδια.

Μα σου είχαν λείψει όλα.

Και έβγαινες για να τα ψάξεις.

Τόσο καιρό κλεισμένη στο σκοτάδι που σου είχαν ορίσει

έμοιαζες με πορσελάνινη κούκλα.

Τα πρώτα βήματα δύσκολα.

Ένα μπρος και ένα πίσω.

Ήταν η πρώτα φορά που περπατούσες μόνη.

Όταν μετά από μέρες έφτασες στην αγορά

Δεν θυμόσουν πως χαιρετούν.

Έβγαλες μια άναρθρη κραυγή

Το πιο μεγάλο γεια που άκουσε ποτέ ο κόσμος.

Δεν το είχες καταλάβει

μέχρι που βρέθηκε μπροστά σου ένα καθρέφτης,

πως όσο προχωρούσες

η σχεδόν διάφανη μορφή σου

είχε γεμίσει χρώματα.

Στεκόμουν στην ουρά

Όταν αποφάσισα να βάλω τα παιδικά μου μάτια.

Είχα πολύ καιρό να τα χρησιμοποιήσω.

Τα βάζω σε κάτι τέτοιες στιγμές

Που δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω.

Και τότε τους είδα.

Αυτοί που μέχρι πριν ένα λεπτό στεκόντουσαν ακίνητοι, μουντοί

Τώρα έγιναν πολύχρωμες φιγούρες

που περίμεναν να πάρουν εισητήριο

Για μια κούρσα μέχρι την άκρη της γης

Γελώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλο.

Η αλήθεια κρύφτηκε μες στους αιώνες.

Μα ήρθε η ώρα να μιλήσω.

«Εσύ γεννήθηκες για τα μεγάλα!»

Μου είπαν... και μου έδωσαν το χρησμό.

«Εσύ θα φέρεις πίσω την αγάπη που μας κλέψανε,

τα τέρατα και οι θεοί».

Δεν έμαθε ποτέ κανείς πως οι σειρήνες εκείνο το βράδυ

δεν είπαν κανένα τραγούδι.

Άδικα με είχαν δέσει οι σύντροφοι μου στο κατάρτι.

Κανείς δε πίστεψε ποτέ 
ότι δεν κατάφερα να λύσω το αίνιγμα της Σφίγγας
μα αυτή γκρεμίστηκε από το βράχο για να περάσω.

Η Μήδεια σκότωσε για μένα τα παιδιά μας

για να μπορέσω να την εγκαταλείψω χωρίς τύψεις.

Η αλήθεια θάφτηκε μες στους αιώνες.

Την αγάπη δεν την έκλεψε κανείς.
Μας άφησε για να ζήσει με τα πλάσματα της μοναξιάς.