Χωρίς μνήμη του πριν

ούτε γνώση του μετά

βρέθηκα εδώ να τριγυρνώ

με ένα κορμί που κάνει καύσεις

και με υποψία ψυχής...

Μα να που ο κτύπος της καρδιάς σου σταμάτησε το χρόνο

και αυτό είναι Παράδεισος.

Önce' nin belleği

ve Sonra' nın bilgisi olmadan

Bir ruha sahip olmanın şüphesi

ve enerji yakan bir vücutla

buralarda geziniyor buldum kendimi...

Ama işte senin kalbinin atışı

Zamanı durdurdu

Bunun adı da Cennet.

Μην με ρωτάς πια

Για όλα αυτά που αφήσαμε πίσω

Στην εποχή της αθωότητας.

Ήταν τεράστια και εμείς μικροί

Και δεν μπορέσαμε να τα κουβαλήσουμε μαζί μας.

Bana sorma artık

Masümiyet Zamanında bütün bıraktıklarımızı.

Onlar kocamandı biz de küçücük.

Yanımıza taşıyamadık.

Μια νοσταλγία με ενώνει πάντα

με κάθε ψυχή που γεύτηκα,

με κάθε σώμα που άγγιξα,

με κάθε χώμα που αγάπησα.

Μια εγώ και μια οι άλλοι με εξορίζουν.

Σε κάθε φωλιά αφήνω ένα κομμάτι μου.

Για να έχω έτσι,

πάντα ένα λόγο για να γυρίζω πίσω

και ένα λόγο για να φεύγω πάλι.

Μια εγώ και μια οι άλλοι με εξορίζουν.

Hep bir nostalji beni

tattığım her ruhla

dokunduğum her vücütle

Sevdiğim her toprakla birleştiriyor.

Kah ben kah başkaları beni sürgüne gönderiyor.

Her yuvada benden bir parça bırakıyorum.

Böylece, her defa

geri dönebilmek için

Ve yeniden gidebilmek için

bir sebebim oluyor.

Kah ben kah başkaları beni sürgüne gönderiyor.

Μ’ έναν ήλιο για στεφάνι

και ντυμένη με φύλλα του δάσους

στριφογυρίζω σαν δερβίσης μέσα στο πλήθος.

Πρόσωπα οικεία και ξένα με ζυγώνουν.

Ένας ένας μ’ αγγίζει,

παίρνει λίγο απ’ το φως,

γίνεται πουλί και πετά μακριά.

Και ’γω χαμογελάω

και συνεχίζω να χορεύω.

Μ’ αρέσει που μένω μόνη.

Μ’ αρέσει που δεν είμαι μόνη.

Bir Güneş benim çelengim

Orman yaprakları kıyafetim

Kalabalığın arasında bir Derviş gibi kendi etrafımda dönerim.

Tanıdık ve yabancı yüzler bana yaklaşır.

Tek tek bana dokunur

biraz ışık alır

kuş olup uzaklara uçar.

Ben de gülümseyerek

dans etmeye devam ederim.

Yalnız olmama sevinirim

Yalnız olmamama sevinrim.

Έρωτα ανίκητε στην μάχη!

Μοιάζεις πια με ταινία του Σαρλώ!

Χωρίς χρώμα και χωρίς φωνη!

Για να γελάει κανείς...

(Κι ας κλαίει...)

Είμαι ένας νεκροθάφτης

που δουλεύει υπερωρίες,

παρανοϊκά καμουφλαρισμένος

να εγκυμονεί οράματα.

Το βράδυ ακούω τα ζώα

να κλαίνε τα δάκρυα μου.

Είμαι ένα φθινόπωρο που δεν λέει να περάσει.

Κι αυτή είναι η εποχή που κάνει τον αυλό μου να λυπάται

και στέλνει την φωνή του σε κίτρινα κύματα.

Μην μαζέψεις τα φύλλα

να μην κρυώσω.

Καρπούς δεν θα κάνω

να μην ζεσταθώ.

Είμαι ένα φθινόπωρο που δεν λέει να περάσει.

Αυτό το ποίημα δεν γράφτηκε από έμπνευση.

Δεν γράφτηκε ούτε από στιγμιαία αναλαμπή.

Δεν μου το ψιθύρισε κανείς στ’ αυτί και δεν

βγήκε σαν ύμνος από την ψυχή μου.

Γράφτηκε για να δείξει πως είναι ο καιρός

αυτή την εποχή…

Έγινες ένα φάντασμα που δεν είχε ζήσει.

Πάρε το αίμα μου, το οξυγόνο μου.

Να μένω εγώ ένα κύμβαλο αλαλάζον.

Μα εσύ μετράς ακόμα τ’ αστέρια,

ρίχνοντας λουλούδια και εικόνες στη λάσπη.

Πάρε ένα ταμπούρλο

και σαν ένας σαμάνος

ταξίδεψε μακριά,

σ’ έναν άλλο κόσμο

και βρες την ψυχή μου.

Απόψε το δεξί μου χέρι δεν ξέρει τι κάνει.

Έχει επαναστατήσει και δεν υπακούει στη λογική.

Τρέμω γι’ αυτά που θα σου πει!

Τρέμω γι’ αυτά που θα σου στείλει

το πρωί να διαβάσεις!

Για τον μικρό πρίγκιπα

Θα σου λεω παραμύθια και θα παίζω κρυφτό

μέχρι να θυμώσεις.

Γιατί σε καιρούς ειρήνης δεν γεννιούνται

Μεγάλοι ποιητές.

Θα σου χαρίσω ένα βρέφος

και θα θυσιάσω για σένα μια γραφή.

Μα και εσύ πρέπει να χορέψεις το χορό της βροχής.

Βήμα προς βήμα...

Με την υπομονή ενός σοφού

Με τη δύναμη ενός μάγου

Με την αγάπη ενός θεού.

Αναστενάζεις τραγούδια και η θάλασσα

τα φέρνει σε μένα.

Σε μένα που ξαπλώνω στο κρεβάτι με τις θύμισες.

Αν μ’ αγαπάς ακόμα πάρε το πρώτο κύμα που θα βρεις

και έλα ξάπλωσε κοντά μου.

Το μόνο που ξέρω από θάλασσα

είναι πως σε κάθε άγγιγμα της εξατμίζομαι.

Εσύ από την άλλη της έχεις δώσει απλόχερα

τους έρωτες σου και όλα τα όνειρα που έκανες από παιδί.

Αν γινόμουν αλμυρό νερό ή κύμα που σπάει στο καράβι,

θα μ’ έβαζες άραγε και μένα σε μια ιστορία θαλασσινή ;

Αγαπημένε μου,

Δεν ξέρω αν θα πάρεις ποτέ αυτό το γράμμα,

γιατί απόψε όλα τα μπουκάλια έχουν γεμίσει από κύμα

και βυθίστηκαν.

Ήθελα όμως πολύ να μάθεις ότι σ’ εκείνο το ναυάγιο

ήταν η φωνή σου που μου θύμιζε

πως το ταξίδι ακόμα συνεχίζεται.

Τώρα που το ξημέρωμα με βρίσκει στην ακρογιαλιά

αυτό που λείπει είναι η φωνή σου...

Κοίτα με !

Πετάω!

Με μάτια κλειστά και χέρια φτερά.

Θα ταξιδέψω σε κόκκινους ουρανούς, σε καταιγίδες,

σε μαύρα κύματα, σε φουρτούνες, σε ηφαίστεια.

Διψάω για λάβα, βροχή και ομίχλη,

διψάω για λιβάνι και χρυσόσκονη.

Μη φοβάσαι, χαμογέλα μου!

Εις το επανιδείν ψυχή μου.

Όταν γυρίσω θα σου φέρω τραγούδια, εικόνες, αρώματα...

Και μια αγάπη ακόμα πιο όμορφη.

Είμαι το προϊόν συνουσίας αιώνων.

Είμαι η κόρη της γης και ο γιος του ουρανού.

Το φως του ήλιου και η τρέλα της σελήνης.

Είμαι η κραυγή των κυμάτων και η γαλήνη του δάσους.

Λοιπόν;

Κατάλαβες τώρα ότι είμαστε ένα…;

Δες το κύμα που αγκαλιάζει την άμμο.

Δες το χρώμα του ουρανού την ώρα που δύει ο ήλιος.

Έτσι σ’ αγαπάω!

Και από μέσα και από έξω.

Ήρθες σαν βέλος επιταχυνόμενο από ουράνιο τόξο

και δεν πρόλαβα να κουνήσω την καρδιά μου

ούτε ένα εκατοστό.

Gökkuşagından hızlı bir ok gibi geldin

ben de kalbimi

bir santim bile uzaklaştıramadım.

Από τα απαλά μου νύχια

σε γύρευα σε χίλια δυο

και σε βρήκα σε άλλα τόσα.

Μα πρέπει κάπου να έχει ειπωθεί

πως γλιστράς μέσα απ’ τα δάχτυλα σαν νερό

και γίνεσαι αέρας …

Για σένα φύτεψαν τριαντάφυλλα στο φεγγάρι,

χωρίς ποτέ να λογαριάσουνε τ’ αγκάθια.

Küçük parmaklarımla

bin bir şeyde dokunmaya çalıştım sana.

Fakat bir zamanlar söylenmiş olmalı ki

parmaklardan su gibi akıp

rüzgar olursun...

Senin için ayda gül diktiler

dikenleri göze alarak.