Έγινες ένα φάντασμα που δεν είχε ζήσει.

Πάρε το αίμα μου, το οξυγόνο μου.

Να μένω εγώ ένα κύμβαλο αλαλάζον.

Μα εσύ μετράς ακόμα τ’ αστέρια,

ρίχνοντας λουλούδια και εικόνες στη λάσπη.