Εκείνος ο πόνος

που σου έκοβε την ανάσα,

που σε δίπλωνε στα δύο,

που κυρίευε το κάθε σου κύτταρο,

που εξαφάνιζε τη φωνή σου,

που άφηνε το κόσμο γυμνό από αγάπη.

Εκείνο το πόνο μην το ξεχάσεις!

Τώρα που έγινε μια σταλιά

και μοιάζει με αδύναμο βρέφος

αγκάλιασε τον και

κράτα τον κοντά σου 
να σε προστατεύει από άλλους πόνους

να σου θυμίζει την φύση του ανθρώπου!

Nefesini kestiren

seni ikiye katlandıran

her hücretine yayılan

sesini yok eden

dünyayı sevgisiz bırakan

o acı.

O acıyı hiç unutma!

Artık güçsüz bir bebek gibi durur.

Sarıl ona!

Hiç bırakma!

Yanında tut ki

seni başka acılardan korusun,

insanın doğasını hatırlatsın...

Tα μάτια που κλειδώθηκαν στα απέναντι μάτια

ο προαιώνιος ρυθμικός χορός

η έκρηξη των ηφαιστείων

και η νύχτα που δεν άντεξε το μαύρο...

Karşı gözlerde kitlenmiş gözler

en eski ritimli dans

volkanların patlaması

ve siyah rengine artık dayanamayan gece...

Στα μέσα του ταξιδιού

κοιτάζεις μια μπροστά μια πίσω

και δεν κάνεις βήμα.

Αν ξέχασες που πήγαινες

ρώτα την αγάπη!

Yolculuğun ortasında

bir geriye bir öne bakıp

adım atamıyorsun.

İstikametini unuttuysan

Sevgiye sor!

Savoir Vivre Homo Sapiens

Η αγάπη δίνεται σε μικρές δόσεις

με συγκρατημένες χειρονομίες

από καθορισμένη απόσταση

με σκοπό την ασφαλή συνύπαρξη των συμμετεχόντων.

Ο έρωτας εκφράζεται

κατά την διάρκεια της συνουσίας

όλες οι ενέργειες είναι επιτρεπτές

με σκοπό την επίτευξη του μέγιστου προσωπικού οργασμού.

Savoir Vivre Homo Sapiens

Sevgi küçük dozlarda verilir

Çekingen hareketlerle

Belli mesafeden

Katılanların güvenli bir arada var olmasının amacıyla.

Aşk cinsel birleşmenin

Süresinde ifade edilir

Her eyleme müsaade edilir

Kişisel azami orgazmın sağlamasının hedefiyle.

Αν δεν καταφέρω ποτέ να σε φέρω σ' αυτό το κόσμο

να ξέρεις ότι σε αγάπησα πολύ.

Όσο σε ήθελα τόσο σε φοβόμουν.

Όσο σε φοβόμουν τόσο σε κουβαλούσα μέσα μου.

Η αθωότητα σου θα καθάριζε την βρωμιά του κόσμου

και η αγάπη σου την αγάπη μου.

Seni bu dünyaya getiremezsem

bil ki seni çok sevdim.

Seni istedikçe senden korkuyordum

Senden korktukça seni içimde taşıyordum.

Masumiyetin dünyanın pisliğini temizleyekti.

Sevgin de sevgimi.

Το μικρό κορίτσι φοβόταν

το σκοτάδι, το κενό

όπου περνούσε μόνη πολλές εποχές.

Έπλαθε ιστορίες

για να ζεσταθεί

και καθόταν εκεί

ώρες πολλές

μέχρι να θυμηθεί κάποιος την ύπαρξη της.

Η γυναίκα

βγήκε στον ήλιο

σκότωσε όλες τις ιστορίες

αγκάλιασε την μοναξιά της

αγάπησε την ομορφιά της

και πέταξε μακρυά.

Küçük klz korkuyordu

birçok mevsim geçirdiği o

karanlıktan, o boşluktan.

Isınmak için

bir sürü hikaye yaratıyordu

onun varlığı farkedilene kadar

saatlerce orada oturuyordu.

Kadın

güneşe çıktı

bütün hikayeleri öldürdü

yalnızlığına sarıldı

güzelliğini sevdi

ve uzaklara uçtu.

Σταγόνες από το μέλι του φεγγαριού.

Έτσι λέγαμε τα όνειρα παλιά.

Τότε που τα αγάλματα είχαν ακάλυπτα εφηβαία.

Τότε που οι γυναίκες γεννούσαν χωρίς πόνο

και οι άντρες δεν είχαν φορέσει φύλλο συκής.

Τότε που οι ψυχές κατοικούσαν σε καθρέφτες

και περίμεναν κάποιο όνειρο να τους ανοίξει την πόρτα.

Τον καιρό που οι άγγελοι δεν είχαν βγάλει φτερά

και οι δαίμονες δικαιούνταν να αγαπούνε.

Τον καιρό που η αγάπη δεν είχε ακόμα γίνει

εντολή σε ιερό βιβλίο.

Τώρα, απλά ζωγραφίζουμε ένα μάτι στην άμμο

και μόλις το σβήvει το κύμα ζωγραφίζουμε ένα άλλο.

Αναμνήσεις

Προσπάθησα να σας αναστήσω πάλι απόψε.

Θυμώσατε. «Εμείς ζούμε μόνο στον παρελθόν»!

Εκεί θα σας αφήσω λοιπόν.

Anılar

Bu gece sizi canlandırmaya çalıştım.

Öfkelendiniz. "Biz geçmişte yaşıyoruz!"

Ben de sizi oraya bırakıyorum o zaman.

Είναι ψυχές που αργοπεθαίνουν

Σαν δεν πετούν.

Προσγειώνονται για λίγο

Να ζήσουν τον έρωτα

Να μπουν κάτω από μια στέγη

Να θρέψουν την ανθρώπινη τους φύση

Κι ύστερα φεύγουν πάλι...

Bazı ruhlar var ki

uçmayınca ölürler.

Ara sıra toprağa inerler

Aşkı yaşamak için

Bir çatının altına girmek için

İnsan doğalarını beslemek için...

Sonra da yeniden giderler.

Μην ψαχνεις τη μοναξιά στον άστεγο... αυτός έχει το σκύλο του.

Την μοναξιά θα την δεις στα αδεια μάτια των φίλων σου.

Στο άψυχο σώμα της κυρίας που κάθεται διπλα σου στο λεωφορείο.

Η αλήθεια κρύφτηκε μες στους αιώνες.

Μα ήρθε η ώρα ναμιλήσω.

«Εσύ γεννήθηκες για τα μεγάλα!»

Μου είπαν... και μου έδωσαν το χρησμό.

«Εσύ θα φέρεις πίσω την αγάπη που μας κλέψανε,

Τέρατα και άνθρωποι της μοναξιάς στρατιώτες».

Δεν έμαθε ποτέ κανείς πως οι σειρήνες εκείνο το βράδυ

Δεν είπαν κανένα τραγούδι.

Άδικα με είχαν δέσει οι σύντροφοι μου στο κατάρτι.

Κανείς δε πίστεψε ποτέ ότι δεν κατάφερα να λύσω

Το αίνιγμα της Σφίγγας μα αυτή γκρεμίστηκε από το βράχο

Για να περάσω.

Η Μήδεια σκότωσε για μένα τα παιδιά μας

Για να την εγκαταλείψω χωρις τύψεις. 

Η αλήθεια θάφτηκε μες στους αιώνες.

Την αγάπη δεν την έκλεψε κανείς.

Η αγάπη μας άφησε για να ζήσει με τα πλάσματα της μοναξιάς.