Εκείνος ο πόνος

που σου έκοβε την ανάσα,

που σε δίπλωνε στα δύο,

που κυρίευε το κάθε σου κύτταρο,

που εξαφάνιζε τη φωνή σου,

που άφηνε το κόσμο γυμνό από αγάπη.

Εκείνο το πόνο μην το ξεχάσεις!

Τώρα που έγινε μια σταλιά

και μοιάζει με αδύναμο βρέφος

αγκάλιασε τον και

κράτα τον κοντά σου 
να σε προστατεύει από άλλους πόνους

να σου θυμίζει την φύση του ανθρώπου!

Nefesini kestiren

seni ikiye katlandıran

her hücretine yayılan

sesini yok eden

dünyayı sevgisiz bırakan

o acı.

O acıyı hiç unutma!

Artık güçsüz bir bebek gibi durur.

Sarıl ona!

Hiç bırakma!

Yanında tut ki

seni başka acılardan korusun,

insanın doğasını hatırlatsın...