Στεκόμουν στην ουρά

Όταν αποφάσισα να βάλω τα παιδικά μου μάτια.

Είχα πολύ καιρό να τα χρησιμοποιήσω.

Τα βάζω σε κάτι τέτοιες στιγμές

Που δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω.

Και τότε τους είδα.

Αυτοί που μέχρι πριν ένα λεπτό στεκόντουσαν ακίνητοι, μουντοί

Τώρα έγιναν πολύχρωμες φιγούρες

που περίμεναν να πάρουν εισητήριο

Για μια κούρσα μέχρι την άκρη της γης

Γελώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλο.

Η αλήθεια κρύφτηκε μες στους αιώνες.

Μα ήρθε η ώρα να μιλήσω.

«Εσύ γεννήθηκες για τα μεγάλα!»

Μου είπαν... και μου έδωσαν το χρησμό.

«Εσύ θα φέρεις πίσω την αγάπη που μας κλέψανε,

τα τέρατα και οι θεοί».

Δεν έμαθε ποτέ κανείς πως οι σειρήνες εκείνο το βράδυ

δεν είπαν κανένα τραγούδι.

Άδικα με είχαν δέσει οι σύντροφοι μου στο κατάρτι.

Κανείς δε πίστεψε ποτέ 
ότι δεν κατάφερα να λύσω το αίνιγμα της Σφίγγας
μα αυτή γκρεμίστηκε από το βράχο για να περάσω.

Η Μήδεια σκότωσε για μένα τα παιδιά μας

για να μπορέσω να την εγκαταλείψω χωρίς τύψεις.

Η αλήθεια θάφτηκε μες στους αιώνες.

Την αγάπη δεν την έκλεψε κανείς.
Μας άφησε για να ζήσει με τα πλάσματα της μοναξιάς.