Σταγόνες από το μέλι του φεγγαριού.

Έτσι λέγαμε τα όνειρα παλιά.

Τότε που τα αγάλματα είχαν ακάλυπτα εφηβαία.

Τότε που οι γυναίκες γεννούσαν χωρίς πόνο

και οι άντρες δεν είχαν φορέσει φύλλο συκής.

Τότε που οι ψυχές κατοικούσαν σε καθρέφτες

και περίμεναν κάποιο όνειρο να τους ανοίξει την πόρτα.

Τον καιρό που οι άγγελοι δεν είχαν βγάλει φτερά

και οι δαίμονες δικαιούνταν να αγαπούνε.

Τον καιρό που η αγάπη δεν είχε ακόμα γίνει

εντολή σε ιερό βιβλίο.

Τώρα, απλά ζωγραφίζουμε ένα μάτι στην άμμο

και μόλις το σβήvει το κύμα ζωγραφίζουμε ένα άλλο.