Thursday, October 13, 2011

Είναι ψυχές που αργοπεθαίνουν

Σαν δεν πετούν.

Προσγειώνονται για λίγο

Να ζήσουν τον έρωτα

Να μπουν κάτω από μια στέγη

Να θρέψουν την ανθρώπινη τους φύση

Κι ύστερα φεύγουν πάλι...



Bazı ruhlar var ki

uçmayınca ölürler.


Ara sıra toprağa inerler

Aşkı yaşamak için

Bir çatının altına girmek için

İnsan doğalarını beslemek için...


Sonra da yeniden giderler.


1 comment:

Ο καιρός της ποιητικής δικαιοσύνης Μας έβαλε η φύση να κοιτάζουμε τούτη την άνοιξη από το παράθυρο...  Έξω μια κάμπια  "Εσύ τι θέ...